ნადირობიდან დიდ ძებნამდე

ნადირობა თხუთმეტი წლის ასაკში დავიწყე. სწორედ მაშინ პაპამ გამაცნო ნადირობის თითქმის ყველა მეთოდი: კურდღელზე მდევრებით ნადირობა, ქედანზე ნადირობა, იხვზე ხმოვანი სატყუარით ნადირობა და, რა თქმა უნდა, მეძებარი ძაღლებით ნადირობა, რომელიც მყისვე გახდა ჩემი საყვარელი სახეობა.

საფრანგეთის იმ რეგიონში სადაც მე ვცოხვრობ, ატლანტის ოკეანის პირას არსებული ტყის დიდი მასივი წარმოადგენს სხვადასხვა ფრინველის მნიშვნელოვან სამიგრაციო ზონას, განსაკუთრებით კი ტყის ქათმისთვის. ტყის ქათამზე ნადირობა ყოველთვის განსაკუთრებით მიყვარდა. ნადირობა ინგლისური სეტერებით დავიწყე, ბევრს ვნადირობდი და ჩემი ძაღლებიც ბევრ ფრინველს ხვდებოდნენ. ისინი ეფექტურად ნადირობდნენ და მეც ყველაფერი მაკმაყოფილებდა. მაგრამ ერთხელაც ჩემმა მეგობარმა პოინტერზე და საველე შეჯიბრებზე მიამბო. მან საკმაოდ კარგი წარმომავლობის ძუც შემომთავაზა. უტა (ძუს სახელი) ორი თვის იყო, მე კი მოვიწამლე. მაოცებდა მისი ჭკვიანი გამოხედვა, გონება და სისწრაფე რომლითაც ის ვითარდებოდა. ჩემს წინა ძაღლებთან შედარებით ის გასაოცრად ადრეული იყო (ადრეულ ასაკში გაიხსნა). მას ვამზადებდი შემდეგნაირად: ვცდილობდი მეჩვენებინა ფრინველის მაქსიმალური რაოდენობა, მცირე დროში რომელიც არ აღემატებოდა 30 წუთს. ამ პრინციპით მან მიიღო ნადირობის საკმაოდ კარგი გამოცდილება ტყის ქათამზე. ის ძალიან სწრაფად ეძებდა, რადგან პირველ რიგში ამოწმებდა იმ სავარაუდო ადგილებს, სადაც ტყის ქათმის არსებობის ალბათობა ყველაზე დიდი იყო. ამ მომენტიდან მე მივხვდი თუ რა მნიშვნელობა ქონდა ძაღლების მიზნობრივ არჩევას, საგვარეულო ნუსხის მიხედვით. ჩემი ძაღლის წინაპარი იყო ლეგენდარული "ორ დელ ჩეჩინა" და კიდევ 2-3 "დიდი ძებნის" ჩემპიონი. ჩემი პირველი შეჯიბრის დღეს უტა ორწლინახევრის იყო. მე დღესაც მახსოვს მისი შესანიშნავი გამოსვლა, რომელმაც ტიტული CAC მოგვიტანა და ჯილდოდ ვერცხლის ტყის ქათამი გადმოგვცეს, ეს ჯილდო გადაეცემოდა საუკეთესო ძაღლს CAC ტიტულის მფობელ მონაწილეებს შორის. უტას როგორც ძაღლის ხარისხმა განაპირობა ის, რომ მაშინდელი პოინტერ კლუბის ხელმძღვამელებმა კარი გამიღეს კომიტეტში და ჩემს კინოლოგიურ კარიერას ჩაუყარეს საფუძველი, რომელიც საბოლოო ჯამში წარმატებული აღმოჩნდა.

ასეთი გამოცდილების შემდეგ გამიჩნდა სურვილი გამეგო მეტი "დიდ ძებნაზე" საიდანაც ჩემი ძაღლის განთქმული მწარმოებლები მოდიოდნენ. მე 3 დიდი ძებნის ძაღლი მყავდა, რომლებიც მგეშავს მივაბარე, რადგან ჩემს რეგიონში არ იყო გნოლი, რომ მომეზადებინა ძაღლები ჩემთვის ახალი დისციპლინისთვის. ჩემს ძაღლებს ქონდათ შედეგები, მაგრამ ეს არ მაკმაყოფილებდა. მე ბოლომდე არ ვიზიარებდი მგეშავის აზრს და ხედვას. დიდი ძებნა ვერ იტანს და არ პატიობს მცირე ნაკლოვანებასაც კი. ძებნა უნდა იყოს სრულყოფილი, სვლა ჯიშისთვის დამახასიათებელი, დაყენება გამორჩეული და რაც მთავარია მან უმდა იპოვოს გნოლი და დაუდგეს ნაბულზე, რათა შეძლოს შეფასების აღება. გარდა ამისა მეძებარს უნდა ახასიათებდეს სწრაფი სვლა და სტილი. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ ძაღლს უნდა ქონდეს თვისებების ის ნაკრები, რომელთა ერთ ძაღლში შეგროვება ძალიან რთულია. ძებნის სიჩქარე დიდ ძებნაში ხშირად 60 კმ/სთ - ს აღწევს, თქვენ წარმოიდგინეთ რა რთულია ამ სისწრაფიდან იყნოსო ფრინველი. აუცილებელია ძაღლი ფლობდეს გამორჩეულ კონცენტრაციას, რომ ეს მოასწროს და შეძლოს. მოახერხო ის რომ ძაღლი დაგემორჩილოს 20 მეტრის მანძილზე ეს მარტივია, მაგრამ მიაღწიო ასეთ მორჩილებას 500 მეტრის მანძილზე... ეს გამორიცხულია ძაღლის განსაკუთრებული კონტაქტის უნარის და დაბალანსებული ნერვული სისტემის გარეშე. აი რატომ არიან დიდი ძებნის ძაღლები მეძებრის თვისებების ეტალონნი, რომელ თვისებებსაც ისინი შთამომავლობას გადასცემენ. რა თქმა უნდა გენეტიკა მათემატიკა არაა და ის ასეთი ზუსტი ვერ იქნება.

მე ორჯერ მომიწია პოლონეთში მენადირა მგეშავებთან ერთად, რომლებიც დიდი ძებნის ძაღლებს გეშავდნენ. ვინადირე ისეთ ძაღლებთან როგორებიც იყვნენ "ბრიკ" და "სიკი" დე პიზეს", ასევე "დიანა დე ბუა დე მუნ", მე შევაფასე სხვაობა ამ ძაღლებსა და ჩემს საკუთარ სანადირო ძაღლებს შორის, რომლებმაც ვერც ერთხელ შეძლეს დაესწროთ ფრინველის პოვნა ამ "ნადირობის მანქანებისთვის"(იგულისხმება დიდი ძებნის ძაღლები).

დღეს დღეობით საფრანგეთში მინადირეების დაახლოებით 80%-ს სურს აიყვანოს სპორცმენი ძაღლების შთამომავალი. როდესაც თქვენ მთაში ნადირობთ ან ფრინველის სიმჭიდროვე დაბალია, საჭიროა ძაღლი რომელსაც ექნება ინიციატივის გამოჩენის უნარი, ეძებს ფართოდ (აქვს მენტალიტეტი, სივრცის აღქმის უნარი) თუ თქვენ ასეთი ძაღლით ინადირებთ, თავიდან აიცილებთ უაზრო-უსარგებლო სიარულს.

რა თქმა უნდა ყოველთვის იარსებებენ მონადირეები, რომლებიც წინააღმდეგ იქნებიან იმისა, რომ მათი ძაღლები ძებნის დროს სცდებოდნენ სასროლ მანძილს, ასეთებს სურთ მოკლან ყველაფერი რასაც ნახულობს მათი ძაღლი, იმის მიუხედავად ამ დროს დგება თუ არა ის ნაბულზე. ასეთი ხალხი მონადირეები კი არა, არამედ მსროლელები არიან. თუ თქვენ გსურთ გყავდეთ კარგი ძაღლი, უნდა ესროლოთ მხოლოდ იმ ფრინველს, რომელიც თქვენმა ძაღლმა იპოვა და უშეცდომოდ დაამუშავა. ამის შემდეგ თქვენ გახდებით უფრო მომთხოვნი მისი მუშაობის მიმართ, მოინდომებთ რომ იმუშაოს სტილით და თანდათან მიიღებთ უფრო დიდ სიმოვნებას ნადირობიდან. მონადირის დონეზე მის მიერ დახოცილი ფრინველი კი არ მეტყველებს, არამდედ ის თუ როგორ იქცევა ნადირობისას.

ქართული თარგმანი : გიორგი ციცქიშვილი